viernes, 14 de junio de 2013

Autores Del Renacimiento

Santa Teresa De Jesus

Vivo sin vivir en mí
y de tal manera espero,
que muero porque no muero.

1. En mí yo no vivo ya,
y sin Dios vivir no puedo;
pues sin él y sin mí quedo,
este vivir ¿qué será?
Mil muertes se me hará,
pues mi misma vida espero,
muriendo porque no muero.

2. Esta vida que yo vivo
es privación de vivir;
y así, es continuo morir
hasta que viva contigo.
Oye, mi Dios, lo que digo:
que esta vida no la quiero,
que muero porque no muero.

3. Estando ausente de ti
¿qué vida puedo tener,
sino muerte padecer
la mayor que nunca vi?
Lástima tengo de mí,
pues de suerte persevero,
que muero, porque no muero.

4. El pez que del agua sale
aun de alivio no carece,
que en la muerte que padece
al fin la muerte le vale.
¿Qué muerte habrá que se iguale
a mi vivir lastimero,
pues si más vivo más muero?


Se llamaba Teresa Sánchez de Cepeda Dávila y Ahumada, aunque generalmente usó el nombre de Teresa de Ahumada hasta que comenzó la reforma de la que se hablará más abajo, cambiando entonces su nombre por Teresa de Jesús. Según relata la propia Teresa en los escritos destinados a su confesor y reunidos en el libro Vida de Santa Teresa de Jesús, desde sus primeros años mostró Teresa una imaginación vehemente y apasionada. Llegó a decir a su padre que deseaba ser monja, pues creía ella, dado su carácter, que el haberlo dicho bastaría para no volverse atrás. Su padre contestó que no lo consentiría mientras él viviera. Sin embargo, Teresa dejó la casa paterna, y entró el 2 de Noviembre de 1533 en el convento de la Encarnación, en Ávila, y allí profesó el día 3 de noviembre de 1534. Afligida un tiempo después, abandonó la oración. Según su testimonio se le apareció Jesucristo en el locutorio con semblante airado, reprendiéndole su trato familiar con seglares. No obstante, la monja permaneció en él durante muchos años, hasta que se movió a dejar el trato de seglares a la vista de una imagen de Jesús crucificado.





San Juan De La Cruz

Esposa

1. ¿Adónde te escondiste,
Amado, y me dejaste con gemido?
Como el ciervo huiste,
habiéndome herido;
salí tras ti clamando, y eras ido.

2. Pastores, los que fuerdes
allá por las majadas al otero:
si por ventura vierdes
aquel que yo más quiero,
decidle que adolezco, peno y muero.

3. Buscando mis amores,
iré por esos montes y riberas;
ni cogeré las flores,
ni temeré las fieras,
y pasaré los fuertes y fronteras.

Pregunta a las criaturas

4. ¡Oh bosques y espesuras,
plantadas por la mano del Amado!
¡Oh prado de verduras,
de flores esmaltado!
Decid si por vosotros ha pasado.

Respuesta de las criaturas

5. Mil gracias derramando
pasó por estos Sotos con presura,
e, yéndolos mirando,
con sola su figura
vestidos los dejó de su hermosura.



Nació en 1542 en la localidad abulense de Fontiveros, sita en la amplia paramera delimitada por Madrigal de las Altas Torres, Arébalo y Ávila. Su insatisfacción con el modo de vivir la experiencia contemplativa en el Carmelo, le hacen considerar irse a la Cartuja, pero en 1567 regresa a Medina del Campo por unos pocos días para ser ordenado presvítero y celebrar su primera misa en presencia de su hermano, el resto de su familia y sus amigos del convento y allí conoce a Teresa de Cepada y Ahumada, futura santa Teresa de Jesús, que había llegado a la ciudad para fundar una nueva sede de su «Reforma carmelita», los llamados carmelitas descalzos. Teresa convence a Juan y lo une a su causa de reforma de su orden, que tropezó con una gran hostilidad por parte de los carmelitas calazados.




Fray Luis De Leon

¡Qué descansada vida 
la del que huye del mundanal ruïdo, 
y sigue la escondida 
senda, por donde han ido 
los pocos sabios que en el mundo han sido; 

Que no le enturbia el pecho 
de los soberbios grandes el estado, 
ni del dorado techo 
se admira, fabricado 
del sabio Moro, en jaspe sustentado! 

No cura si la fama 
canta con voz su nombre pregonera, 
ni cura si encarama 
la lengua lisonjera 
lo que condena la verdad sincera. 

¿Qué presta a mi contento 
si soy del vano dedo señalado; 
si, en busca deste viento, 
ando desalentado 
con ansias vivas, con mortal cuidado? 

¡Oh monte, oh fuente, oh río,! 
¡Oh secreto seguro, deleitoso! 
Roto casi el navío, 
a vuestro almo reposo 
huyo de aqueste mar tempestuoso. 

Un no rompido sueño, 
un día puro, alegre, libre quiero; 
no quiero ver el ceño 
vanamente severo 
de a quien la sangre ensalza o el dinero. 


Fue un poeta, humanista y religioso agustino español de la Escuela salmatina. El propio fray Luis dejó escrito su concepto de la poesía, "una comunicación del aliento celestial y divino".
Aunque su estilo es en apariencia sobrio y austero, y según Marcelino Menédez Pelayo reflejaba la sofrosine o equilibrio griego, la crítica actual ha hecho notar que su lenguaje y técnica traslucen el carácter vehemente y apasionado del autor.


El Lazarillo de Tormes

Es una novela picaresca española anónima, por que hace burla a la iglesia y el que lo escribio no quiso que se sepa que lo habia escrito el para que no lo encarcelasen, cuyo título completo es "La vida de Lazarillo de Tormes, y de sus fortunas y adversidades. Fue publicada en el año 1554. Es la biografía de un pillo que sirve a diversos amos aprovechándose invariablemente de ellos.

Lázaro llega a Toledo y topa con un escudero que le ofrece el cargo de ser su criado. Al ver su vestidura Lázaro accede sin objeción pero, tras llegar a una casa oscura, lóbrega y triste, que es donde se aloja, se da cuenta de que en realidad se halla en la total miseria y que pretende disimular su situación.

Al igual que sus anteriores amos lo tiene muerto de hambre, por lo que se las tenía que arreglar para conseguir su comida. Además, el escudero, por prejuicios de clase, se consideraba incapacitado para el trabajo y la mendicidad, por lo que Lázaro tenía que pedir la limosna para los dos. Cuando estuvo harto de esta rutina, se fue.

La anécdota mas graciosa es un día que el escudero encontró un real y le dijo a Lázaro que fuese a la plaza a comprar de comer, Lázaro así lo hizo y cuando subía por la calle se encontró con un entierro y escucho a la viuda decir que ivan a llevar al muerto a la casa oscura, lóbrega y triste en la que nunca se come, Lázaro pensó que lo llevaban a su casa y corrió a su casa a avisarle al amo lo que iban a hacer. 


Un Soneto Renacentista

  En tanto que de rosa y azucena
se muestra la color en vuestro gesto,
y que vuestro mirar ardiente, honesto,
enciende al corazón y lo refrena;

  y en tanto que el cabello, que en la vena      
del oro se escogió, con vuelo presto,
por el hermoso cuello blanco, enhiesto,
el viento mueve, esparce y desordena:

  coged de vuestra alegre primavera
el dulce fruto, antes que el tiempo airado       
cubra de nieve la hermosa cumbre;

  marchitará la rosa el viento helado.
Todo lo mudará la edad ligera
por no hacer mudanza en su costumbre.

             Garcilaso De La Vega

 
En la primera estrofa habla de que la chica ahora es joven, que se enamore y disfrute ese momento y que por donde pasa enamora.
En la segunda dice que es rubia, que tiene fuerza aun para estar recta y que el viento aun mueve su pelo. 
En la tercera quiere darnos a entender que se enamore ahora que esta en la juventud, que despues el tiempo le va a impidir enamorarse por que se hará mayor. 
En la cuarta quiere decirnos que el tiempo va a hacer que lo que antes era blanco y rojado (su cara) con el tiempo se va a volver mayor y no va a poder disfrutar. 

El tema principal de este soneto es <<Carpe Diem>> (Disfruta el momento).

El autor es Garcilaso De La Vega. Este autor fue un poeta y militar español, considerado uno de los escritores de habla hispana más grandes de la historia. Garcilaso entró a servir en 1520 al rey CArlos I de españa en calidad de contino real. Aprendió griego, latín,italiano, francés, música y esgrima. 
Fue armado caballero de la Orden de Santiago en noviembre de 1523, en la iglesia de San Agustín de Pamplona, y en 1524 se enfrentó a los franceses en el cerco de Fuenterrabia. A su retorno a Toledo, contrajo matrimonio en 1525 con Elena de Zugiña, dama de doña Leonor, hermana de Carlos I; por ello Garcilaso entró a formar parte del séquito de ésta.

martes, 7 de mayo de 2013

Asia, exercicios de xeografia


  • As respostas ás seguintes cuestións están neste enlace: Di de que país se trata e sinala a capital:
  • Ten problemas coa auga pero moitísimas terras de regadío, de feito exporta productos agrícolas como cítricos e remolacha e foron os inventores do rego por goteo. Unha das súas relixións é o xudaísmo:   Israel.
  • O centro de este país atópase entre os ríos Tigris e Éufrates,Mesopotamia, palabra de orixe grego que significa "entre ríos", e foi a cuna dunha das primeiras civilizacións: Irak
  • Ten zonas volcánicas de gran fertilidade para a agricultura eexporta petróleo: Siria.
  • É un dos maiores exportadores de petróleo, a súa moneda é o dirham e o territorio é maioritariamente desértico, con escasos oasis e abundantes wadis: Emiratos Árabes Unidos
  • Viven do petróleo e importan a maioría dos produtos agrícolaspois só está cultivada o 3% da superficie do país: Arabia Saudita.
  • Ten parte do seu territorio en Asia e parte en Europa, é dicir, trátase dun país dividido entre dous continentes escasamente industrializado e de relixión maioritariamente islámica: Turquía


5. Sinala a que país de Asia viaxarías, canto custaría a viaxe, canto tempo estarías e que visitarías. Información viaxes.

Iría a Bután, estaría ali 15 dias, e me costaria 2.970€
Viaxaremos a Nepal para nunha breve estanza, descubrir os maiores encantos deste país.. Dende Katmandu voaremos a Bután, un pequeno país case enteiramente montañoso, que se estende na vertente sur da cordilleira da Himalaia, para fascinarnos con este destino único, que se abriu ao mundo hai só 3 décadas, e que sorprende cos seus impresionantes mosteiros, belas paisaxes e evidente cultura budista.
En Nepal coñeceremos a interesante e caótica capital Katmandu, así como as outras dúas cidades medievais destacados Patan eBakthapur, con estilos arquitectónicos diferentes e fermosos. Visitaremos os seus principais templos hinduistas e stupas budistas, descubriremos Pokhara, "o paraíso na terra", e dende Sarankot, gozaremos de inesquecibles panorámicas.En Bután embargaranos a maxia de internarnos nun dos países máis illados e descoñecidos para o turismo. Hoxe en día conta aínda con moitas rexións restrinxidas aos visitantes estranxeiros co obxectivo de manter intacta a cultura local, e preservar o seu índice de felicidade per cápita, que o fai na actualidade o país máis feliz do mundo. A súa identidade budista plásmase nos numerosos templos que salpican as aldeas e nos seus característicos mosteiros-fortalezas chamadas Dzong, que custodian as cidades.
Visitaremos a cidade de Paro, a única cidade que posúe aeroporto, e sorprenderémonos co mosteiro de Taktsang construído no alto dunha enorme rocha. Continuaremos a Thimpu, a capital de Bután, situada nun fermoso e fértil val. Faremos un percorrido polo pobo deWangdiphodrang para coñecer o seu Dzong situado no alto dun outeiro. Visitaremos Punakha e o pobo de Gangtay, incluído o seu mosteiro e o fermoso val, considerado como un dos lugares máis belos de todo Bután.

(Nepal)

(Kathmandu)
(Butan)
(Pokhara)
(Punakha)
6. Averigua o país do que se fala en cada caso e sinala a súa capital buscando a información neste enlace:

  • A súa moneda é o won e séguese as ideas do filósofo Confucio: Corea do Sur
  • É unha illa que está case cuberta por bosques na que se practica o budismo chino pero perviven cultos indíxenas: Taiwán
  • Destaca o deserto de Gobi, a gandería extensiva e a súa moneda e otugrik: Mongolía.
  • Exporta moitas materias primas, está moi industrializado, son illas de orixe volcánica e a súa moneda é o yen: Xapón


(Xapon-Tokio)

martes, 23 de abril de 2013

El verdadero valor del anillo



EL VERDADERO VALOR DEL ANILLO
Un joven concurrió a un sabio en busca de ayuda.
- Vengo, maestro, porque me siento tan poca cosa que no tengo fuerzas para
hacer nada. Me dicen que no sirvo, que no hago nada bien, que soy torpe y
bastante tonto. ¿Cómo puedo mejorar maestro?. ¿Qué puedo hacer para que
me valoren más?
El maestro, sin mirarlo, le dijo:
- ¡Cuánto lo siento muchacho, no puedo ayudarte, debo resolver primero mis
propios problemas. Quizás después... Si quisieras ayudarme tú a mí, yo podría
resolver este tema con más rapidez y después tal vez te pueda ayudar.
- E... encantado, maestro -titubeó el joven pero sintió que otra vez era
desvalorizado y sus necesidades postergadas-.
- Bien -asintió el maestro-. Se quitó un anillo que llevaba en el dedo pequeño
de la mano izquierda y dándoselo al muchacho agregó: Toma el caballo que
está allí afuera y cabalga hasta el mercado. Debo vender este anillo para pagar
una deuda. Es necesario que obtengas por él la mayor suma posible, pero no
aceptes menos de una moneda de oro. Vete y regresa con esa moneda lo más
rápido que puedas.
El joven tomó el anillo y partió. Apenas llegó, empezó a ofrecer el anillo a los
mercaderes. Estos lo miraban con algún interés hasta que el joven decía lo que
pretendía por el anillo. Cuando el joven mencionaba la moneda de oro, algunos
reían, otros le daban vuelta la cara y sólo un viejito fue tan amable como para
tomarse la molestia de explicarle que una moneda de oro era muy valiosa para
entregarla a cambio de un anillo.
En afán de ayudar, alguien le ofreció una moneda de plata y un cacharro de
cobre, pero el joven tenía instrucciones de no aceptar menos de una moneda
de oro, así que rechazó la oferta.
Después de ofrecer su joya a toda persona que se cruzaba en el mercado -más
de cien personas- y abatido por su fracaso, montó su caballo y regresó.
¡Cuánto hubiese deseado el joven tener él mismo esa moneda de oro! Podría
habérsela entregado al maestro para liberarlo de su preocupación y recibir
entonces su consejo y su ayuda.
- Maestro -dijo- lo siento, no es posible conseguir lo que me pediste. Quizás
pudiera conseguir 2 ó 3 monedas de plata, pero no creo que yo pueda engañar
a nadie respecto del verdadero valor del anillo.
- ¡Qué importante lo que dijiste, joven amigo! -contestó sonriente el maestro-.
Debemos saber primero el verdadero valor del anillo. Vuelve a montar y vete al
joyero. ¿Quién mejor que él para saberlo?. Dile que quisieras vender el anillo y
pregúntale cuánto da por él. Pero no importa lo que ofrezca, no se lo vendas.
Vuelve aquí con mi anillo.
El joven volvió a cabalgar. El joyero examinó el anillo a la luz del candil, lo miró
con su lupa, lo pesó y luego le dijo:
- Dile al maestro, muchacho, que si lo quiere vender ya, no puedo darle más
que 58 monedas de oro por su anillo.
- ¿¿¿¿58 monedas???? -exclamó el joven-.
- Sí, -replicó el joyero-. Yo sé que con tiempo podríamos obtener por él cerca
de 70 monedas, pero no sé... Si la venta es urgente...
El joven corrió emocionado a casa del maestro a contarle lo sucedido.
- Siéntate -dijo el maestro después de escucharlo-. Tú eres como este anillo:
una joya única y valiosa. Y como tal, sólo puede evaluarte verdaderamente un
experto. ¿Qué haces por la vida pretendiendo que cualquiera descubra tu
verdadero valor?
Y diciendo esto, volvió a ponerse el anillo en el dedo pequeño de su mano
izquierda.




  • Este cuento habla de un chico que no valoraban y que va a un maestro para que lo ayude pero cuando llega el maestro le dice que tiene que arreglar primero sus problemas y que después le ayudara a el. El chico no duda en ayudarle y el maestro le dice que baje al pueblo y venda el anillo que le da y le dice que no acepte menos de una moneda de oro. El chico al pueblo y no encuentra a nadie que le de una moneda de oro por el anillo. Se lo dice a el maestro y este le dice que vaya a un profesional, el joyero, y que le pregunte cuanto le ofrece por el.El joyero le ofrece mas de una moneda de oro y el chico muy contento se lo dice al maestro y este le dice que  ese anillo es como el, la gente no lo sabe valorar, la única persona que lo va a valorar es un profesional.
  • Lo que intenta enseñar es que la gente que no te valora es por que no sabe de lo que esta hablando.
  • Este cuento es útil para la vida para utilizarlo por ejemplo cuando alguien te insulta y no te valora.