La Revolucion Industrial

Mi futuro profesional

Estudiarei un ciclo medio de comercio, no IES A Guia.
Que se aprende a facer?

Executar os plans de actuación establecidos para a comercialización de produtos e/ou servizos
nas mellores condicións de calidade, tempo, lugar e prezo, e administrar e xestionar un peque -
no establecemento comercial.

En que ámbitos se traballa?

Almacenamento, distribucion, vendas, atención ao publico e clientes, e animacion do establecemento comercial.

Que ocupacións se desempeñan?

Comerciante, empregado de reposición, de pendente en xeral e de oficio, en cargado de tenda,
vendedor técnico, representante comercial, xefe de caixa, empregado de atención ao cliente,
almacenista e empregado de axencias comerciais.

Cales son os módulos deste ciclo?

Na seguinte táboa figuran os módulos profesionais que compoñen este ciclo formativo, xunto
co seu código, a súa duración e coa información do curso no que se imparten.

Administración e xestión dun pequeno establecemento comercial
Animación do punto de venda
Aplicacións informáticas de propósito xeral
Formación e orientación laboral
Horas á disposición do centro
Lingua estranxeira (inglés)
Operacións de almacenaxe
Operacións de venda
Relacións no equipo de traballo
Formación en centros de traballo

A literatura galega dende 1900 ata 1936

As Irmandades Da Fala:

Fundouse na Coruña o 18 de maio de 1916. 
En pouco tempo nacen outras Irmandades en vilas e cidades do Paris. 
A dignificación e a promoción do idioma era o seu principio fundamental. 
Reclaman autonomía política e modernización socioeconómica para Galicia.
Na asamblea de Lugo de 1918 convértese nun partido político e formulan as teses do nacionalismo galego: Galicia posúe todas as características que a definen como nación.
Na ultima asamblea fúndase o Partido Galeguista. 

O Partido Galeguista e o Estatuto de Autonomía:

O espírito das Irmandades e a 1ª Asamblea de Lugo son recollidos polo Partido Galeguista, no que militan Castelao, Otero Pedrayo, Risco ou Alexandre Bóveda. O grande obxectivo político do partido será a aprobación do Estatuto de Autonomía, elaborado en 1932 e ao redor do cal van sumando apoios sociais e políticos até 1936.

Ramón Cabanillas, o "Poeta da Raza":

Autor monolingüe, de grande proxección pública e determinante na superacion dos moldes poéticos do Rexurdimento. 

Tras publicar os seus dous primeiros libros en cuba volta á terra e participa de maneira activa no movemento nacionalista: Irmandades, Grupo Nós, Seminario de Estudos Galegos. 

Escribiu poesía de ton cívico, tamén intimista e costumista, ademais dunha poesía narrativa de corte épico na que reelabora os mitos do ciclo artúrico. 

Xunto con Antón Vilar Ponte escribe a peza teatral "O Marical", unha reconstruccion do pasado na que o Marical Pardo de Cela se erixe en símbolo de resistencia fronte aos Reis Católicos.

  ¡En pé!
   ¡Irmáns! En pé sereos
a limpa fronte erguida,
   envoltos na brancura
   da luz que cae de riba,
   o corazón aberto
   a toda verba amiga
   e nunha man a fouce
   e noutra man a oliva,
arredor da bandeira azul e branca,
arredor da bandeira de Galicia,
   ¡cantémo-lo dereito
   á libre nova vida!
   Validos de traidores
   a noite de Frouseira
   á patria escravizaron
   uns reises de Castela.
   Comestas polo tempo
   xa afrouxan as cadeas...
   ¡Irmáns asoballados
   de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
E ó pé da enseña da nación galega
   cantémo-lo dereito
   á libertá da Terra!
   ¡Irmáns no amor a Suevia
   de lexendaria historia,
   ¡en pé! ¡En pé dispostos
   a non morrer sen loita!
   ¡O día do Medulio
   con sangue quente e roxa
   mercámo-lo dereito
   á libre, honrada chouza!
¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!
¡A oliva nunha man, a fouce noutra,
   berremos alto e forte:
   “A nosa terra é nosa”.

Trata de cando os capesiños obtiveron as terras para eles sen ter que pagar impostos. 


Vicente Risco:

Figura central desta época, exerceu o seu maxisterio intelectual e ideolóxico no movemento galeguista. 
Funda Nós en 1920, asume a súa dirección literaria e dirixe a Sección de Etnografia e Folclore do SEG, materias que o guian nunha viaxe de estudos por Alemaña. 
Co partido Nacionalista Republicano ingresa no Partido Galeguista, que abandona nas vésperas da Guerra Civil. 

Na posguerra, don Celidonio ascendeu de porca a marrán e chegou a alcalde.A parenta inflou coma o fol da gaita.
Agora é presidente da Xuntanza Cidadá e de Outras Sociedades. A parenta botou abrigo de chinchilla e petitgris. Fixeron casa nova e teñen outro automóbil. Aínda podían ter máis.
Vouvos referir a vida de don Celidonio e do seu sogro o principal Baldomero García, aquel que lles berraba ós seus mancebos: "¡Cando na miña casa entra unha peseta, para que volva a saír, compre facer un expediente!".

Trata de la politica.

Otero Pedrayo:

É un dos autores máis prolificos da literatura galega, cultivou todos os xéneros con brillantez e destacou polo seu saber enciclopédico e a oratoria privilexiada. 

Ao igual que os seus compañeiros de Nós toma consecuencia da problemática do país e ingresaba nas fileiras do galeguismo. 

A tertulia estaba ben animada. De cando en cando ouvíase un decorrer de ferrollos, ladraba o can e entraba na sala un novo personaxe en compaña do frío vento marzal. Xa estaban dende cedo as escribás, nai e filla, ocupando o mellor sitio rente á cheminea (o escribán restaba na casa chorando a luz que lle facía gastar aquel endiañado preito de Oseira). O crego sentado coma sempre no grande arcaz labrado, atufaba de rapé as nocas peludae deixaba ver as polainas. O fidalgo esguío das Quintás quizais soñaba cos tempos da estudantina , cando en Sant-Iago era admitido nos salóns e podía ler libremente daqueles libros que viñan de Francia. Que mal fixera en non demorar na vila, ¡el home feito para as luces do século! e non para esmorecer na aldea lonxana, deitado como un can ó pé dun morgado e dun crego noxento e tiránico!, aquelas parras e a nai velliña trouxérano ó tristeiro estado de fidalgote cazador de coellos e farto de cuncas de caldo. 

Tamén asistían as primas de Ourense  e por suposto as fillas do morgado. Pequenas, fracas, dun raro e lucente ollar, andaban de aquí para alí bufando xordamente entre elas e sen facer apenas caso da pobre nai medio parva, Misia. Xacinta, que sentada nun sillón e envolta en cobertores só se alegraba unha miguiña cando as moedas lucían e soaban na mesa.

Os fillos, ¿ulos? Tabernas e feiras había dabondo no país. Como non estivera algún coa testa rachada nas lousas do camiño das malas mulleres. 

O morgado, o dono do grande pazo, sentíase triste aquela noite.  De ordinario era de poucas falas. Naqueles seráns xa longos, pasaba o tempo alancando polo corredor de pedra . Nin lía os vellos libros da biblioteca, nin cazaba, nin a penas se entendía cos paisanos. Un bimbastro de home, xa vellote que só se lle quentaba o sangue á vista dunha boa moza. 

Os derradeiros en chegar foron o capitán e a súa muller. Ela era o elemento dinámico daquela tertulia de pantasmas. Ela inda nova, sempre disposta e faladeira, andaba na angueira  de erguer o patrimonio familiar (casiña e viñas, na ribeira  outra casa, lameiros, touzas e rendas na parroquia do Chao) botado a desbarate polas toladas do pai, un vello aínda vedraño, amigo das mozas e do viño. O home, un militar liberal- de vivo xenio, viñera había pouco do Norte- onde se vira por fronte dos osos navarros de don Tomás e coñecera as noites de marcha polos penedos  vascos, as loitas moi de mañá entre a neboeira e sirimiri e o cariz  do inimigo das aldeíñas carlistas do corazón. Viñera desterrado porque o seu xenio, demasiado franco e destemido, non se contiña diante das parvadas estratéxicas dos xenerais da raíña. Vivo e ledo, sempre tiña un ollar de desafío para a sorna-morna do abade.

Sentáronse e comezou a xogueta. O grande velón botaba unha luz pálida de lámpada de estudo sobre o fato de cabezas atentas ó correr das cartas. A señora fixaba na mesa o seu ollar abobado. O morgado non xogaba. Triste e baleiro de pensamentos, paseaba pola grande sala e a cada volta perdíase na escuridade facendo renxer as vellas táboas do piso.

De súpeto parouse e sentiu un arrepío de medo: na despensa onde se gardaba a louza, xurdira unha nota cristalina, soa, temerosa na noite, unha pinga de psalterio de dúas copas que se tocaban. O morgado pensou: “ É un aviso”. E quedou sen enerxía, disposto para a desgraza que sen dúbida aletexaba polos arredores do pazo naquela fría noite de marzal. 

Fala de unha festa. 

Reflexión sobre el 1er trimestre

Para los exámenes suelo estudiar sobre 2 horas. Subrayo lo principal, lo escribo en un papel, hago un resumen y hago un esquema. Me parece que el método es bastante efectivo. Me parece que no hace falta cambiarlo por que me parece que me ayudo bastante. En clase me parece que lo que hago está bien, pero podría esforzarme algo más participando más.

Lo que a veces me impidió estudiar fue tener que cuidar de mi primo o mi hermana. O al principio me costaba mas concentrarme ahora me resulta más fácil. Me considero una persona luchadora y por eso cuando había cosas que no era capaz de que me quedaran no me rendía y lo leía las veces que hiciese falta para que se me quedaran. Tengo fe en mi misma. Pienso que mi actitud no hace falta cambiarla por que está bien.

Tengo mucha capacidad para esforzarme porque si quiero algo hasta que no lo consigo no paro.
Si la gente no se esfuerza en la vida no tendría nada por que por ejemplo si tu quieres estudiar para trabajar de algo que te gusta, te cuesta mas de lo que piensas y abandonas, no seras lo que tu quieres.
Creo que hay que esforzarse en lo que te propongas. En el futuro también me tendré que esforzar en mi trabajo, por que si no me esfuerzo o no hago lo que me manden me echaran. Me parece que la generación "ni-ni" son unas personas consentidas que viven de otras personas. Creo que no me parezco a esa generación por que para que mis padres me dejen salir y me den dinero tengo que trabajar y esforzarme en los estudios.

Vivir en la ignorancia implica que la gente haga contigo lo que quiera y se aproveche de tu ignorancia. Esa gente son por ejemplo los que no saben leer o los que no controlan de matemáticas lo básico desde sumar a hacer ecuaciones. Por ejemplo la gente que estudia a la hora de firmar un contrato lo lee y sabe lo que tendrá que hacer mientras que una persona ignorante firma sin saber lo que tendrá que hacer sometiéndose a un engaño.

La persona que más me motiva a estudiar es mi madre diciéndome que tengo que aprobar para tener un futuro y poder de trabajar de lo que me gusta, por eso me gustaría que se sienta orgullosa de mí. Cuando apruebo un examen se alegra y me dice que está orgullosa mientras que si suspendo se enfada. Me hace sentir feliz verla contenta.

Pienso que mi actitud con respecto al estudio esta bien pero siempre me puedo esforzar un poco más.

En mi tiempo libre quedo con amigos, estoy en el ordenador o ayudo en casa.

Cuando no estudio es porque considero que ese tema lo sé bien o porque tengo que hacer otras cosas. Me autocontrolo diciendo estudio dos horas sin ningún despiste y luego me relajo media hora o así.

Creo que el destino de una persona que no se esfuerza va a ser un desastre porque no tendrá lo que quiera y una persona luchadora sí.
No es la primera vez que hago esta reflexión, la hago cada vez que no soy capaz de algo. Al salir del instituto haré un ciclo de algo que me guste pero que aun no tengo decidido. Sin la ESO sé que no podre hacer nada como sacar el carnet.

Castelao

Castelao foi un político, escritor, pintor, medico e debuxante. Un dos pais do nacionalismo galego.
Estudiou mediciña por amor ao pai, non por gusto propio.
Con 28 anos quedou cego por un desprendemento da retina. Pero gracias a unha operacion volveu a ver. Participou na Exposición de Bellas Artes de Madrid, na que obten grandes eloxios da critica.
En 1918 comenzou a colaborar con o periodico madrileño "El Sol".
Con Vicente Risco, Otero Predayo, e outros fundou a revista "nós", da cual brotou a vida politica e cultural de Galicia. Gracias a unha bolsa de la Junta de Ampliación de Estudos, viaxou a Francia, Béxica e Alemania para estudiar o arte de estos países. Fruto de ese viaxe foi o diario que escribíu e que publicou nesta revista, e que apareceu como libro có titulo "Diario 1921".
Viviu parte da súa vida en América.









Unhas das obras mais importantes de Castelao son:
Un ollo de vidro:
A  obra está salpicada de alusions satíricas de tipo político e social. Pero son ante todo un ensaio teórico-práctico sobre o humorismo, sobre todo se temos en conta que orixinalmente formaba parte dunha conferencia sobre o humorismo e a caricatura, que tamen se reproduce nesta edición.

Diario 1921:

Fala da vida politica e cultural de Galicia, Francia, Bélxica e Alemaña. 



Debuxos




Neste dibuxo o que quere decir e que chamar galego a alguén era un insulto.


Trozos de Cousas:
O PAI DE MIGUELIÑO
O pai de Migueliño chegaba das Américas e o rapaz non cabía de gozo no seu traxe
festeiro. Migueliño sabía cos ollos pechados cómo era o seu pai; pero denantes de saír
da casa botoulle unha ollada ó retrato.

Os "americanos" xa estaban desembarcando. Migueliño e a súa nai agardaban no
peirán do porto. O corazón do rapaz batíalle na táboa do peito e os seus ollos
esculcaban nas greas, en procura do pai ensoñado.

De súpeto avistouno de lonxe. Era o mesmo do retrato ou aínda mellor portado, e
Migueliño sinteu por el un grande amor e canto máis se achegaba o "americano", máis
cobiza sentía o rapaz por enchelo de bicos. ¡Ai!, o "americano" pasou de largo sen
mirar para ninguén, e Migueliño deixou de querelo.

Agora si, agora si que o era. Migueliño avistou outro home moi ben traxeado e o
corazón dáballe que aquel era o seu pai. O rapaz devecíase por bicalo a fartar. ¡Tiña
un porte de tanto señorío! ¡Ai!, o "americano" pasou de largo e nin tan siquera reparou
que o seguían os ollos angurentos dun neno.

Migueliño escolleu así moitos pais que non o eran e a todos quixo tolamente.

E cando esculcaba con máis anguria, fíxose cargo de que un home estaba abrazando á
súa nai. Era un home que non se parecía ó retrato; un home moi flaco, metido nun
traxe moi floxo; un home de cera, coas orellas fóra do cacho, cos ollos encoveirados,
tusindo...


Aquel si que era o pai de Migueliño.

Trata de que Migueliño estaba esperando a que chegara o seu pai das Americas pero posto que nunca o veu observou un retrato que habia na su casa de el, o chegar o peirao Migueliño observou que un home se acercou a sua nai pero el non o coñecia. Ese era o seu pai. Non o recoñecia por que chegou acabado fisicamente.

La descripción de una persona

A súa presenza transmite elegancia, posto que é unha persoa que sabe estar.
A sua fina tez e digna de unha persoa con clase.
Os seus ollos marrón mel transmiten seguridade, confianza e alegria o que nos di de ela que é unha persona alegre, segura de si misma e na que podes confiar.

A súa nariz pequena e respingona como a de unha boneca descríbea totalmente porque ela é pequena e inocente como unha boneca.

Os seus labios son grandes e carnosos o que nos di dela que é unha persona faladora coa que non podes estar sen falar.

A súa cabeza sempre está erguida, non ten medo a nada e por moi mal que estea nunca te vas a dar conta porque nunca esta coa cabeza agachada e cunha sonrisa na cara. 

O seu pelo marrón claro nos di que aínda que hai algo malo sempre hay algo bo, que che dea forzas. 

texto descriptivo

Magistral parecía estucado, es decir su tez era blanca con reflejos de estuco. En los pomulos, un tanto avanzados, bastante para dar energía y expresión característica al rostro, sin afearlo. había un ligero encarnado que a veces tiraba al color del alzacuello.
Los ojos de Magistral, verdes, con pintas que parecían polvo de rapé (tabaco en polvo), lo más notable era la suavidad de liquen.
Aquella mirada la resistían pocos; a unos les daba miedo, a otros asco; pero cuando algún audaz (valiente) la sufría, el Magistral la humillaba cubriéndola con el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insigníficantes, como es siempre la carne iniforme.
La nariz se inclinaba como un árbol bajo el peso de excesibo fruto.
Nos dice que el rostro estaba escrito en griego por que no era fácil leer y traducir lo que el Magistral sentía y pensaba.
Los labios parecían obligados a vivir comprimidos por la barba que tendía a subir.
La barba aportaba una expresion de prudencía de la que toca en cobarde hipocresía y anuncia frío y calculador egoísmo.
Don Fermín no era una persona habladora por que dice que los labios guardaban como un tesoro la mejor palabra, la que jamas se pronuncia.
La abundancia de cabello y el robusto cuello nos indica que el personaje es lo que hubiera sido en su aldea el mejor jugador de bolos, el mozo de mas partido.
Se insinua que Don Fermín no nacio para ser cura si no todo lo contrario, para ser un "ligón".

De la tez o color del rostro se dice que parecía estucado.
Los ojos era polvo de rapé.
La nariz era como un árbol.
Dice que los labios estaban obligados a vivir comprimidos.
Nos da a entender que Magistral no nació para ser cura si no para ser el hombre que todas quieran tener.